Pixel art yolculuğum, oyun dünyasına olan ilgimle başladı. 8-bit ve 16-bit grafiklerin o sade ama etkileyici görünümü, beni hem hayran bırakıyor hem de nostaljiye sürüklüyordu. Eski oyunlarda, grafiklerin basit karelerden oluşmasına rağmen nasıl bu kadar duygusal ve detaylı olabildiğine her zaman hayran kaldım. Piksel piksel inşa edilen bu dünyalar, bana sınırların aslında sanatta ne kadar yaratıcı kullanılabileceğini gösterdi.
Aseprite ise bu tutkumu pratiğe dökebileceğim bir kapı oldu. İlk başta basit çizimlerle başladım; birkaç karelik bir animasyon ya da minik karakter tasarımları gibi. Ama zamanla, Aseprite’in katmanlar, paletler ve animasyon araçlarını keşfettikçe kendi dünyalarımı yaratmanın keyfine vardım. Her pikseli tek tek yerleştirmenin verdiği sabır ve odaklanma, sadece bir hobinin ötesinde, beni kendimle buluşturan bir meditasyon haline geldi.
Bu yolculukta öğrendiğim en önemli şeylerden biri de, kısıtlamaların aslında yaratıcılığı daha da güçlendirdiği. Sınırlı bir alanda, sınırlı renklerle bir şeyleri anlatmaya çalışmak, her pikselin önemini gösterdi bana. Oyunlarda gördüğüm o ilk piksellerden, Aseprite’de kendi piksellerimi oluşturmaya kadar, bu serüven beni her zaman mutlu ediyor ve bana ilham veriyor.
Tuğsen Güngörmüş 
Yorum bırakın